Nankör

Nankör
Yalnızlıktan korkma, tadını çıkar.

Umutlarımızı kırıyorlar, bizi biz olan ne varsa asla kabullenmiyorlar ve yalnızlığa itiyorlar. Kendi içerimizde verdiğimiz savaşların sonucu ne olursa olsun saygı duymuyor tam tersine yargılıyorlar. Ne yaparsak yapalım bizi asla biz olarak kabul etmeyip mutlaka eksiklerimizi arıyorlar ve sonra da sevgi denen şeyin çok kıymetli olduğunu anlatarak bizi sevdiklerini söylüyorlar. Palavra olduğunu asla anlamıyorsun. Canından çok seviyorsun ve değer veriyorsun. Her ne koşulda olursa olsun canım benim o deyip dört elle sarılıyorsun. Bunu sen yapıyorsun, sen yapıyorsun yapmasına da, peki karşındaki?

İçin içini yiyor değil mi. İnsanlar neden böyle neden bu kadar kötü diye düşünüp düşünüp duruyorsun ama asla nedenini bulamıyorsun. Bulamazsın çünkü insanlar, nankörlük algısını kedilere kaptırmış ne yazık ki. İnsanoğlu nankördür demek yerine kedilere yüklemişiz tüm anlamı ve işin komik yanı da kimse sorgulamamış bu durumu. Sorgulamalarına da pek gerek kalmamış zaten. İnsan kime atarsa yükü o kadar hafifletirmiş kendisini. Başkalarının düşünmesine de pek gerek yok ki. Seni sen yapan düşüncelere, hareketlere, isteklere asla kulak asmıyorlar ne yaparsan yap hep kulak tıkıyorlar. Düşsen kaldıran şeyin bu hayatta sahip olduğun vücudundan bir parça olan ayaklarının olması da tuhaf değil mi ? Hiç düşünme öyle, tuhaf asla değil. Çünkü insanoğlu nankör. Sevginin ve barışın getireceği bütün güzelliklere gözlerini kapatmışlar kulaklarını tıkamışlar. Ne görüyor ne duyuyorlar.

En acısı da bu işte. Sen sevmek istiyorsun sarılmak istiyorsun belki de her şeyi unutup saatlerce sohbet etmek istiyorsun ama mümkün olmuyor. Bazen bir selamı sabahı hor görüyorlar sevdiklerine. Çünkü ne düşündükleri çokta önemli değil elalem ne derki. Elalem der hep der ama sen iyi ki varsın diyemezsin. Unutmayın ki bir insanı sizin istediğiniz birisi diye sevemezsiniz, yönetemezsiniz onu robot değildir çünkü. İnsanı insan olduğu için seversiniz. Tüm yanlışlarıyla tüm doğrularıyla yanında olup destek olmak için. biz kendimizi kendimiz olduğumuz için ve kendimize her yanlışımızda destek olmak için sevmeliyiz. Zorla kimseye kendini sevdiremezsin ve ağzınla kuş da tutsan yaranamazsın…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir